1675 Oblata lrarum salvi conductus pro pte spectabilis Hankiewicz servientium

Actum in castro Posnaniensi sabbatho post dominicam Laetare quadragesimalem proximo anno Domini millesimo sexcentesimo septuagesimo quinto.

Ad officium et acta praesentia castrensia Posnaniensia personaliter veniens honestus Stanislaus Kozłowski ministerialis Regni generalis officio notus, sanus existens, obtulit eidem officio ad acticandum et ingrossandum in acta sua literas salvi conductus illustrissimi et reverendissimi Andreae Olszowski Dei gratia archiepiscopi Gnesnensis infrascriptas, manu sigilloque suae illustrissimae celsitudinis propriis subscriptas et communitas, sanas, salvas et illaesas omnique prorsus suspitionis nota prout ex eis apparebat carentes, tenoris talis:

„Andreas Olszowski Dei gratia archiepiscopus Gnesnensis, legatus natus, Regni Poloniae et Magni Ducatus Lithuaniae primas primusque princeps.

Significamus praesentibus literis nostris quorum interest, universis et singulis muneris jurisque esse nostri primatialis, cum durante in longumque protracto moderno interregno ante coronationem et ob absentiam regiam exerceri regalia non possint, petentibus opem jurisque beneficia, pro jure nobis competenti impertiri. [s. 2]

Cum itaque expositum sit nobis nomine spectabilis Matthiae Haukiewicz proconsulis Posnaniensis ipsum in judiciis kapturalibus Posnaniensibus in causa et actione per instigatorem judicii eiusque delatorem generosum Dobrogostium Belędzki subiudicem terrestrem et judicem kapturalem Posnaniensem eidem spectabili proconsuli,

ratione quasi per ipsum temeraria praesumptione in contemptum judiciorum kapturalium et praenominati generosi delatoris, dum idem judicio kapturali assideret, familiae praetorianae in lapideam Bucina nuncupatam, ubi currus famatorum Nerlichow coniugum proprii, delatorem [?] vero, vigore obligationis et decretorum spectantium [?] exstabant super immissionis eorundemque curruum et aliorum praeparamentorum vi violenterque a famulis delatoris receptionis atque ad eundem citatum deductionis etc. instituta,

in contumaciam ipsius tam in anterioribus judiciis, videlicet sub actu feria secunda in crastino festi sanctorum Simonis et Judae Apostolorum anno proxime praeterito millesimo sexcentesimo septuagesimo quarto [29 X 1674], in poena bannitionis perpetuae, quam etiam subsequentibus judiciis feria secunda post festum sancti Andreae Apostoli anno eodem [3 XII 1674], in approbatione eiusdem poenae condemnatum et publicatum esse.

Postulatumque a nobis nomine eiusdem spectabilis Hakiewicz etc. ut ipsi authoritate nostra primatiali per literas salvi conductus, prout de jure, subveniremus. Cui postulationi nos [s. 3] facile annuendo legibusque Regni inhaerendo easdem salvi conductus nostri literas dandas esse duximus damusque praesentibus ad decursum trium mensium, nisi interea coronatio serenissimi regis electi Joannis tertii subsecuta fuerit, ex tunc enim valor praesentium cessaret.

Quibus quidem literis salvi conductus fretus ac munitus, toto secure et absque perhorrescentia quarumvis personarum ubique locorum in Regno dominiisve eiusdem et in civitate Posnaniensi versari, negotia sua quaevis licita et honesta peragere, actus juridicos exercere atque coram quibusvis judiciis et officiis comparere et respondere poterunt [!], personis bonisque ipsius salvis et immunibus, ita tamen ut se paccate gerat, beneficioque harum literarum non abutatur, atque cum parte adversa jure agat et experiatur.

Quod et ad notitiam omnium quorum interest, praesertim vero magistratuum et officiorum judiciorumque Regni nominatim kapturalium deducendo requirimus, ut hasce salvi conductus literas ad acta publica suscipi publicarique faciant, nec a quopiam vim inferri dicto proconsuli permittant, iuxta praescriptum legum publicarum et sub poenis in violatores literarum salvi conductus sancitis.

In cuius rei fidem praesentes manu nostra subscriptas, sigillo quoque nostro muniri iussimus.

Datum Skiernieviciis die vigesima secunda mensis Marcii anno Domini millesimo sexcentesimo septuagesimo [s. 4] quinto.

(-) Andreas Olszowski archiepiscopus Gnesnensis.

Locus sigilli suae illustrissimae celsitudinis.”

Quas quidem literas praeinsertas suprapraefatus ministerialis offerens se die hodierna actu descripta in quatuor partibus fori civitatis praesentis Posnaniensis in frequentia multorum hominum varii status, sexus et conditionis existentium alta, clara, sonorosa, intelligibilique voce sua publicasse, proclamasse et ad notitiam omnium deduxisse attestatus est.

Quarum quidem literarum originale idem offerens ad se recepit et de recepto officium praesens quitavit quietatque praesentibus.

Ex actis castrensibus Posnaniensibus extractum.

(-) Jerzykowski, mp.

[in dorso] Oblata literarum salvi conductus pro parte spectabilis Haukiewicz servientium. Od JMX Olszowskiego arcybiskupa gniezn. 1675. In causa Nerlicha.

Źródło: Poznań, Dokumenty miasta Poznania, Ekstrakt z akt grodzkich poznańskich, oblaty listu żelaznego wydanego w 1675.III.22 w Skierniewicach przez Andrzeja..., APP sygn. D 517, s. 1-4.

Opis z WBC: Ekstrakt z akt grodzkich poznańskich oblaty listu żelaznego wydanego w 1675.III.22 w Skierniewicach przez Andrzeja Olszowskiego arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski dla burmistrza miasta Poznania, w związku z pozwaniem go przed sądy kapturowe o zatrzymanie ruchomości Nerlichów, i z powodu nieobecności króla i niemożności odbycia sądów przed koronacją.

1541 Ab heredibus Mylczan civitati Posnaniensi in villa Wynari hereditatem resignatio

Nos consules civitatis Posnanie significamus tenore presentium quibus expedit universis.

Quia coram juditio bannito ville nostre Vynary cui Mathias Scholtis viceadvocatus, Paulus Obrosłek, Michael Barbin et Joannes Mykula scabini iuridice presidebant, constitutus personaliter providus Michael Barbin tanquam plenipotens tutor Michaelis Mylczan et Barbara eiusdem Michaelis Mylczan consors legitima, sani per omnia sponte, nullo eos compellente resignaverunt hereditatem ipsius Michaelis Mylczan in villa Vynary in arie [?] penes viam Naramowska dictam et penes Nicolai Myszlo sitam cum omni iure, dominio et proprietate, prout solus eandem hereditatem tenuit, habuit et possedit, nichil iuris, dominii et proprietatis sibi suisque successoribus in eadem hereditate reservando, civitati Poznaniensi et ipsius legittimis successoribus tenendam, habendam, possidendam.

Quam resignationem famatus Leonardus Cracker consul civilis dispensator acceptavit. Ad quam quidem resignationem honesti Stanislaus et Leonardus praefati Michaelis Mylczan filii personaliter astantes ultro consenserunt. Harum quibus sigillum civitatis nostre est appensum testimonio litterarum.

Actum feria quinta in crastino festi sancti Mathei [22 IX] proxima, anno Domini millesimo quingentesimo quadragesimo primo.

Źródło: Poznań, Dokumenty miasta Poznania, Rajcy miasta Poznania poświadczają, iż w sądzie wiejskim w Winiarach, w którym zasiadali: Maciej Scholtis..., APP sygn. D 317.

Opis z WBC: Rajcy miasta Poznania poświadczają, iż w sądzie wiejskim w Winiarach, w którym zasiadali: Maciej Scholtis landwójt (viceadvocatus), Paweł Obrosłek, Michał Barbin i Jan Mykuła ławnicy - Michał Mylczan i jego żona Barbara sprzedali miastu Poznaniowi dziedzictwo swoje w Winiarach. Rezygnację tę w imieniu miasta przyjął rajca Leonard Cracker jako szafarz miejski.

1623 Dominus rex oppidum visitat

Actum anno Domini millesimo sexcentesimo vigesimo tercio, die vero vigesima nona mensis Iulii, sabbatino die post festum sanctae Annae.	Działo się roku Pańskiego 1623, dnia zaś 29 lipca, w dzień sobotni po święcie świętej Anny.
Serenissimus Sigismundus tertius, Dei gratia rex Poloniae, magnus dux Litthuaniae, Russiae, Prussiae, Mazowiae, Samogietiae [!], Livoniae nec non princeps Transsilvaniae [!] etc. etc. ac Regni Sueciae rex, Gottorum Vandalorumque etc. etc. haeres, faelicem adventum suum una cum serenissima coniuge sua aliisque multis senatoribus Pobiedzisciis habuit, ibique in curia magnifici domini domini Petri Oppalinsky a Bnin palatini Posnaniensis tunc temporis tenutarii pernoctatus est.	Najjaśniejszy Zygmunt trzeci, z Bożej łaski król Polski, wielki książę Litwy, Rusi, Prus, Mazowsza, Żmudzi, Inflant, jak również książę Siedmiogrodu [!] itd. itd. oraz król Królestwa Szwecji a dziedzic Gotów, Wandalów itd. itd., wraz ze swą najjaśniejszą małżonką i wielu senatorami szczęśliwie zajechał do Pobiedzisk i tam we dworze wielmożnego pana Piotra Opalińskiego z Bnina wojewody poznańskiego, natenczas tenutariusza, przenocował,
Procurante consulatu tunc temporis oppidi huius Andrea Kłopocky, Simone Liczikrupa, Alberto organario, Ioanne Studzich, Ioanne Wesołek, Adamo Muscio consulibus, viceadvocato Mathia Pieczislec, Blasio Pipa, Martino Kroczik, Paulo Smurciwa, Thoma pelione scabinis juratis.	za staraniem ówczesnej rady tego miasteczka: Andrzeja Kłopockiego, Szymona Liczykrupy, Wojciecha organisty, Jana Studzicha, Jana Wesołka, Adama Muszka [?] rajców, landwójta Macieja Pieczyśledź [?], Błażeja Pipa, Marcina Kroczyka, Pawła Smurciwa, Tomasza kuśnierza, ławników przysiężnych.
Mane autem die dominico Posnaniam iter suum faeliciter accepit ibique soleniter ingressus ac honorifice a civibus acceptus est.	Rankiem zaś w niedzielę szczęśliwie wyruszył do Poznania i tam uroczyście wjechał i z uszanowaniem został powitany przez mieszczan.

Źródło: Pobiedziska, Księga radziecka, 1596-1636, sygn. I/11, czystopis, s. 142 (regest na s. 11)

Regest: Przejazd roku tego Zygmunta Trzeciego przez miasto Pobiedziska y przenocowanie.

1624 SRMtas contractum oppidanorum Pobiedziscensium approbat

[przed 29 I 1625]
Ad officium praesens proconsulare oppidi Pobiedziska veniens personaliter famatus Petrus rotifex Gaydzik civis Pobiedziscensis obtulit ad ingrossandum in acta officii praesentis litteras Sacrae Regiae Mayestatis domini nunc clementissimi sanas, salvas et omni suspicionis carentes, quarum litterarum est tenor talis:	Przed urząd niniejszy burmistrzowski miasteczka Pobiedziska przyszedłszy osobiście sławetny Piotr kołodziej Gajdzik mieszczanin pobiedziski przyniósł do wciągnięcia w akta niniejszego urzędu pismo Jego Królewskiej Mości miłościwie nam panującego zupełne, nietknięte i pozbawione wszelkich podejrzeń, którego to pisma osnowa brzmi tak:
„Sigismundus III Dei gratia rex Poloniae, magnus dux Lithuaniae, Rusiae, Prusiae, Masoviae, Samogietiae [!], Livoniae nec non Sueciorum, Gottorum, Vandalorum hereditarius rex.	„Zygmunt III z Bożej łaski król Polski, wielki książę Litwy, Rusi, Prus, Mazowsza, Żmudzi, Inflant, jak również dziedziczny król Szwedów, Gotów i Wandalów.
Significamus praesentibus litteris nostris quibus interest, universis et singulis, exhibitas nobis fuisse litteras papyreas manibus venerabilis Bartholomei de Pobiedzisko Gaydzikowic ecclesie collegiatae Kielcensis viccarii perpetui et famatorum Andreae Kłopocky consulis et Alberti Gwizdka notarii oppidanorum Pobiedziscensium subscriptas ac sigillis ab utrinque obsignatas, sanas, salvas, illesas omnique suspicionis nota carentes, continentes in se fundacionem ducentorum florenorum Polonicalium pro necessitate et usu eiusdem oppidi Pobiedziscensis et subimpressionem eorundem oppidanorum eandem summam recipientium.	Oznajmiamy niniejszym pismem naszym, wszystkim i każdemu, kogo to dotyczy, iż okazano nam dokument papierowy, rękoma czcigodnego Bartłomieja z Pobiedzisk Gajdzikowica, wieczystego wikariusza kościoła kolegiackiego w Kielcach oraz sławetnych Andrzeja Kłopockiego rajcy i Wojciecha Gwizdka pisarza, mieszczan pobiedziskich podpisany oraz obojgiem pieczęci opatrzony, zupełny, nietknięty, nieuszkodzony i pozbawiony wszelkich podejrzeń, zawierający fundację 200 złotych polskich na potrzebę i użytek tegoż miasteczka Pobiedziska oraz podpisy tychże mieszczan ową sumę przyjmujących.
Supplicatumque nobis est ut easdem authoritate authoritate [!] nostra Regia confirmare et approbare dignaremur, donationem venerabilis Bartholomei de Pobiedzisko Gaydzikowic ecclesiae Kielcensis viccarii perpetui ducentorum florenorum in fundos certos una cum censu temporibus perpetuis secundum libitum eius inscriptis [!], ut de hoc obligatio seu contractus super eosdem ducentos florenos ac censu ferie sextae ante dominicam Conductus Paschae anno 1623 latius testatur.	Poproszono nas również, byśmy powagą naszą królewską raczyli potwierdzić i zatwierdzić ten dokument, [mianowicie] darowiznę czcigodnego Bartłomieja z Pobiedzisk Gajdzikowica wikariusza wieczystego kościoła kieleckiego 200 złotych, zapisanych na pewnych gruntach wraz z czynszem na wieczne czasy według jego upodobania, jak o tym szerzej głosi zobowiązanie czyli kontrakt opiewający na kwotę tych 200 złotych i czynsz z piątku przed Niedzielą Przewodnią roku 16231.
Nos itaque praenominatus Sigismundus rex praeinsertas litteras cum omnibus earum punctis, clausulis et articulis ac conditionibus confirmandas et approbandas esse duximus confirmamusque et approbamus praesentibus litteris nostris vimque et robur perpetuae firmitatis obtinere debere volumus. In cuius rei fidem praesentes manu nostra suscriptas sigillo Regni communiri mandavimus.	My zatem, wyżej wspomniany król Zygmunt, załączony dokument wraz z wszystkimi jego punktami, klauzulami i częściami oraz warunkami uznaliśmy za godny potwierdzenia i zatwierdzenia, jak i też potwierdzamy i zatwierdzamy go niniejszym pismem naszym. Chcemy też, by uzyskał wieczystą moc prawną. Zaś dla większej wiary pismo niniejsze ręką naszą podpisane rozkazaliśmy opatrzyć pieczęcią Królestwa.
Datum Warsowiae die XIII mensis Martii anno Domini M D C XXIV, regnorum nostrorum Poloniae XXXVII, Sueciae XXX.	Wydano w Warszawie dnia 13 marca roku Pańskiego 1624, panowania naszego w Polsce roku 37, w Szwecji 30.
(-) Sigismundus rex.”	(-) Zygmunt król.”
Quam approbationem SRM famatus Petrus rotifex inscribi et acticari petiit.	Sławetny Piotr kołodziej poprosił, by to zatwierdzenie JKM wpisano i wciągnięto do akt.

Źródło: Pobiedziska, Księga radziecka, 1596-1636, sygn. I/11, czystopis, s. 147 (regest na s. 11).

Regest: Zygmunt Trzeci X. Bartłomieja Gaydzikowicza daną summę miastu approbuje, ktorą podał do approbacyi Piotr Kołodzi.

¹ Kontrakt umieszczono w tejże księdze na s. 138-141.

1738 Ingrossatio decreti per perillem et rndmum Byszewski commissarium lati

Actum feria quinta ante festum sancti Andreae Apostoli anno Domini 1738.

Ingrossatio decreti per perillustrem et reverendissimum Byszewski commissarium lati.

Ad officium et acta praesentia advocatialia Crobensia personaliter veniens famatus Josephus Kajerski civis Crobensis obtulit eidem officio inferius subscripto ad acticandum et in acta praesentia ingrossandum decretum, cujus tenor de verbo ad verbum sequitur estque talis.

„Actum in curia arcis Crobensis feria secunda post dominicam Laetare [s. 640] Quadragesimalem [16 III] anno Domini millesimo septingentesimo vigesimo secundo.

Inter partes superius specificatas in termino hodierno ex limitatione [...]perna legitime incidenti ad controversias superius nominatas, quoniam ex una parte civitas indulsit juramento famato Kajerski quoad primum debitum mille florenorum ad ecclesiam Mokronoviensem, illud eadem civitas pro proprio id agnoscit, solvet, praeviis [?] a perillustri praeposito Mokronoviensi pro hoc mille documentis et jurepetendi.

Ad reliqua debita, quae fuerant juramento comprobanda et quae sunt per superius factum decretum sine omni juramento ex realibus documentis agnita, ex una parte, quoniam famatus Kajerski erat circa comprobationem juratoriam ambiguus, ex altera parte, civitate ipsi juramentum indulgente,

omnia debita juramento comprobanda et realiter agnita in se recepit famatus Kajerski per se solvendo, excepto sub numero 4to debito „u JMci Xiędza Czekalskiego komendarza krobskiego złotych dwieście”, item sub numero 6to „u JMci Xiędza Woyciecha Czekalskiego natenczas kaznodzieie krobskiego a teraźnieyszego dolskiego talerów bitych 50 dico pięćdziesiąt facit florenos czterysta Polonicalis monetae".

Quae duo debita civitas in se recepit et componere de modo exolutorio vel summae inscriptionis cum creditoribus debebit provisione pariter a 300 florenis cum originali summa do Pempowa solvet eadem civitas.

Reliqua omnia debita ut superius exolvenda erunt per famatum Kajerski, cui civitas ob majorem concordiam quidquid debet civitati contributionis hibernalis et ducillaris in hanc diem indulsit et in post dat illi libertatem duorum annorum a die hodierna computando a contributione tam hibernali quam ducillari.

Seque mutue in praesentia mei partes ab utrinque quietant in libris advocatialibus, quibus perpetuum ab utrinque indicitur silentium sub poena confiscationis bonorum, inarestationis et incarcerationis quarumcunque contravenientium personarum.

(-) Franciscus Byszewski canonicus Posnaniensis, aeconomus generalis bonorum mensae excellentissimi episcopi Posnaniensis, mp.

Centum viginti floreni sine ulteriori controversia, ut est in decreto, erunt solvendi per famatum Kajerski.

(-) Idem qui supra, mp.

Locus sigilli ejusdem perillustris et reverendissimi Byszewski gentilitii in rubro expressi.”

Źródło: Krobia, Księga wójtowska 1681-1755, sygn. I/11, czystopis, s. 639-640.

Józef Kajerski, mieszczanin krobski, przynosi do wciągnięcia w akta wójtowskie dekret wydany 16 marca 1722 r. przez komisarza ekonomii krobskiej, a ściślej (jak głosi podpis): Franciszka Byszewskiego kanonika poznańskiego, ekonoma generalnego dóbr stołu biskupiego Jego Ekscelencji biskupa poznańskiego. Sprawa dotyczy pewnej listy długów, z której miasto przyjęło na siebie obowiązek spłaty opisanych w dekrecie długów nr 1, 4 i 6, pozostałe ma spłacić Kajerski, za co miasto odwdzięcza mu się, darując mu zaległą hibernę i czopowe, zwalniając go też z obu tych podatków na okres dwóch lat.

1636 Honestus Franciscus Przybylski mnlis Regni gnalis recognoscit proclamationem capitis

Honestus Franciscus Przybylski ministerialis Regni generalis recognoscit proclamationem capitis.	Uczciwy Franciszek Przybylski woźny sądowy złożył zeznanie z obwołania głowy.
Actum feria secunda ante festum sanctorum Simonis et Judae Apostolorum [27 X] proxima, anno Domini millesimo sexcentesimo trigesimo sexto.	Zdziałano w poniedziałek przed świętem świętych Szymona i Judy Apostołów [27 X], roku Pańskiego 1636.
Ad officium et acta advocatialia Gostinensia veniens honestus Franciscus Przybylski ministerialis Regni generalis recedendo recognovit sufficienter peregisse in praesentia duorum nobilium sibi astantium Alberti Sepinsky et Christophori Karkułtowsky [?] capitis proclamationem adversus Andream Habrunc civem Gostinensem feria tertia post festum sancti Francisci Confessoris [7 X] anni praesentis, ad instantiam honesti Alberti servi civilis dicti,	Przed urząd i akta wójtowskie gostyńskie przyszedłszy uczciwy Franciszek Przybylski woźny sądowy, odstępując [itd.] zeznał, iż dostatecznie przeprowadził w obecności asystujących mu dwóch szlachciców, Wojciecha Sepińskiego i Krzysztofa Karkułtowskiego [?] obwołanie głowy przeciwko Andrzejowi Habrunc mieszczaninowi gostyńskiemu we wtorek po święcie świętego Franciszka Wyznawcy [7 X] roku bieżącego, na wniosek uczciwego Wojciecha zwanego sługą miejskim,
quomodo idem Habrunc die vigesima quarta [s. 84] mensis Septembris in domo sua propria honestam olim Annam dicti Alberti consortem legitimam trucidavit tot verberibus videlicet ranę na czele głęboką nad prawym okiem, która do śmierci nie była zagojoną, posinienie od podeptania po piersiach, plecach i ręku, ex quo vulnere atque verberibus mors subsequuta est et ex viva mortuam fecit.	jako iż tenże Habrunc dnia 24 września w domu swym własnym uczciwą niegdy Annę rzeczonego Wojciecha prawną żonę zamordował tylu uderzeniami, mianowicie ranę na czele głęboką nad prawym okiem, która do śmierci nie była zagojoną, posinienie od podeptania po piersiach, plecach i ręku, z której to rany i uderzeń śmierć nastąpiła i żywą w martwą obrócił.
Cum autem publicis vociferationibus idem Habrunc tanquam homicida secundum iuris observantiam ut se judicio sistat vocatus est, primum in loco quo homicidium patratum est, secundo in Cyminczewo antequam cadaver in monumentum positum erat, attamen neque per semetipsum neque per plenipotentem comparuisset.	Ponieważ zaś tenże Habrunc jako zabójca według reguł prawa został publicznie wezwany do stawienia się w sądzie, po raz pierwszy w miejscu, gdzie popełniono zabójstwo, po raz drugi w Cyminczewie nim zwłoki [ofiary] złożono do grobu, jednak ani przez się, ani przez plenipotenta nie stawił się,
Ideo suprapositus Albertus praedictum Franciscum Przybylsky ministerialem Regni generalem in praesentia personali suprascriptorum nobilium protestatus est uti solenniter protestatur in et contra Andream Habrunc homicidam, quod ipse nullam penitus ob causam honestam olim Annam consortem ipsius legitimam immaniter trucidasset1 et ex viva mortuam fecisset1, petiitque per sententiam decerni, ex quo idem homicida toties ad purgandum vocatus non comparet, ut in causa commissae caedis condemnaretur.	zatem wyżej wspomniany Wojciech [wobec?] rzeczonego Franciszka Przybylskiego woźnego sądowego, w obecności cielesnej wyżej zapisanych szlachciców protestował się, jako i uroczyście protestuje się przeciwko Andrzejowi Habrunc zabójcy, iż ten bez żadnej zgoła przyczyny uczciwą niegdy Annę prawną żonę jego okrutnie był zamordował i z żywej w martwą był obrócił oraz prosił, by sądowo rozstrzygnąć, jako że tenże zabójca tyleż razy wezwany do oczyszczenia się [z zarzutów] nie stawił się, aby uznano go winnym w sprawie popełnionego morderstwa.
Quam suam relationem idem ministerialis Regni atque honesti Alberti principalis sui adversus eundem Habrunc factam protestationem in acta praesentia advocatialia inscribi procuravit, memoriali soluto.	Tenże woźny sądowy postarał się, by jego relację oraz by protestację uczciwego Wojciecha, jako głównego wnoszącego2, przeciwko temuż Habrunc wpisano do akt niniejszych, po uiszczeniu pamiętnego.

Źródło: Gostyń, Acta advocatialia Gostinensia, 1635-1659, indukta, sygn. I/37, s. 83-84.

¹ trucidasset, fecisset - w wyniku następstwa czasów zastosowano czas zaprzeszły (Plusquamperfectum), w przekładzie oddany za pomocą form: "był zamordował", "był obrócił". Wcześniej, przy opisie mordu, czas przeszły dokonany (Perfectum): trucidavit, fecit.
² Dosłownie: jako swego (tj. woźnego) przełożonego, pryncypała - woźny składa bowiem relację na wniosek Wojciecha, męża ofiary.

1635 Abrenunciat ex bonis paternis et maternis honestus Vitus Michaelis pistoris filius de villa Antiqua Gostin

Abrenunciat ex bonis paternis et maternis honestus Vitus Michaelis pistoris filius de villa Antiqua Gostin.	Uczciwy Wit, syn Michała piekarza ze wsi Stary Gostyń, zrzeka się dóbr ojczystych i macierzystych.
Actum sabbatho post festum Conversionis sancti Pauli Apostoli [27 I] proxima, anno Domini millesimo sexcentesimo trigesimo quinto.	Zdziałano w sobotę po święcie Nawrócenia świętego Pawła Apostoła [27 I], roku Pańskiego 1635.
Coram officio advocatiali civitatis Gostinae, famato Joanne Lorkowicz advocato et famatis Mathaeo Gestwic, Andrea Drabik, Valentino Porwał, Alberto Aptekarczyk et Alberto Kapustka scabinorum juratorum personaliter constitutus honestus Vitus honesti Michaelis pistoris filius ex Elisabetha primi matrimonii procreatus, sanus mente et corpore existens pure, libere ac manifeste recognovit.	Przed urzędem wójtowskim miasta Gostynia, sławetnym Janem Lorkowiczem wójtem i sławetnymi Mateuszem Gestwic, Andrzejem Drabik, Walentym Porwał, Wojciechem Aptekarczykiem i Wojciechem Kapustka ławnikami przysiężnymi osobiście stanąwszy uczciwy Wit, syn uczciwego Michała piekarza spłodzony z Elżbiety z pierwszego małżeństwa, zdrów na ciele i umyśle jasno, dobrowolnie i otwarcie zeznał.
Quia ipsi satis factum est ex bonis paternis et maternis omnibus tam mobilibus quam immobilibus a honesto Michaele patre et Elisabetha secundi matrimonii matre parentibus ipsius, ex qua satisfactione perfecta et realiter persoluta {...} Michaelem patrem et Elisabetham novercam perpetuis temporibus quietavit uti quietat praesentibus recognitione sua praesenti mediante.	Iż mu się stało zadość z dóbr ojczystych i macierzystych wszelkich, tak ruchomych jak nieruchomych, od uczciwego Michała ojca i Elżbiety z drugiego małżeństwa matki, rodziców jego, z którego to zadośćuczynienia wykonanego i rzeczywiście spłaconego {...} Michała ojca i Elżbietę macochę po wieczne czasy skwitował, jako i kwituje niniejszym za pośrednictwem swego zeznania niniejszego.
Certioris fidei gratia actis ingrossatum.	Dla większej wiarygodności do akt wciągnięto.

Źródło: Gostyń, Acta advocatialia Gostinensia, 1635-1659, indukta, sygn. I/37, s. 17