Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kara śmierci. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kara śmierci. Pokaż wszystkie posty

środa, 27 sierpnia 2014

1741 Subdit se laboriosus Joannes opilio magnifico Kowalski

Actum feria secunda post dominicam Sexagesimae [6 II] proxima anno Domini 1741. Zdziałano w poniedziałek po niedzieli Sześćdziesiątnicy1 [6 II] roku Pańskiego 1741.
Subdit se laboriosus Joannes opilio magnifico Kowalski. [s. 651] Pracowity Jan owczarz poddaje się wielmożnemu Kowalskiemu.
Ad officium et acta advocatialia Crobensia, id est ad famatum Casimirum Mulczynski protunc advocatum Crobensem, tum famatos Mathiam Drozdzak, Joannem Ryszkiewicz, Jacobum Poprawski scabinos illius juratos personaliter statutus laboriosus Joannes opilio de Sylesia oriundus palam, libere, benevole verbisque expressis recognovit praesentibusque recognoscit. Przed urządem i aktami wójtowskimi krobskimi, to jest przed sławetnym Kazimierzem Mulczyński natenczas wójtem krobskim oraz przed sławetnymi Maciejem Drożdżakiem, Janem Ryszkiewiczem i Jakubem Poprawskim, jego ławnikami przysiężnymi osobiście stanąwszy pracowity Jan owczarz ze Śląska pochodzący,  otwarcie, dobrowolnie i wyraźnie zeznał i niniejszymi zeznaje.
Quia ipse ductus certis rationibus animum suum permoventibus beneficiisque sibi per magnificum Thomam Wierusz Kowalski haeredem bonorum Chwałkowa sat abunde praestitis, praecipue vero quod idem magnificus Kowalski eidem recognoscenti reo mortis ob damna eidem magnifico Kowalski per eundem recognoscentem illata condonavit, Iż on, wiedziony pewnymi racjami pobudzającymi jego wolę i dobrodziejstwami jemu przez wielmożnego Tomasza Wierusz Kowalskiego dziedzica dóbr Chwałkowa przeobficie mu wyświadczonymi, zwłaszcza zaś iż tenże wielmożny Kowalski tegoż zeznającego na śmierć skazanego za krzywdy temuż wielmożnemu Kowalskiemu przez tegoż zeznającego wyrządzone ułaskawił,
proinde ex his et aliis rationibus se solus sua propria in persona una cum consorte sua Helena ac liberis suis Joanne, Friderico, Rosina, Justina, Marianna procreatis et procreandis subdidit, subjecit et incorporavit, prout quidem subdit, subjicit et incorporat omnesque labores et servitia ab aliis subditis praestari solita eidem magnifico Kowalski ac ejus successoribus, eorundem bonorum haeredibus, se praestiturum offert ac se se declarat. zatem z tych i innych powodów sam w swej własnej osobie wraz z żoną swą Heleną i dziećmi swymi Janem, Fryderykiem, Rozyną, Justyną i Marianną, dotąd spłodzonymi i tymi, które w przyszłości spłodzi, poddał się, podporządkował i wcielił, jak też poddaje się, podporządkowuje i wciela, oświadczając i zobowiązując się świadczyć wszelkie prace i powinności przez innych poddanych zwykle świadczone temuż wielmożnemu Kowalskiemu i jego spadkobiercom, tychże dóbr dziedzicom.
Quam quidem subditionem idem recognoscens rotha in jure praescripta juramento comprobavit, prout vere et realiter subditus cum uxore et liberis suis existens eidem magnifico haeredi domino suo obedire et persistere in eisdem bonis est adstrictus. Który to akt poddaństwa tenże zeznający poparł przepisaną prawem rotą przysięgi, jako będąc prawdziwie i rzeczywiście poddanym wraz z żoną i dziećmi swymi został zobowiązany do posłuszeństwa temuż wielmożnemu dziedzicowi, panu swemu i pozostania w tychże dobrach.


Źródło: Krobia, Księga wójtowska 1681-1755, sygn. I/11, czystopis, s. 650-651

[1] Niedziela Sześćdziesiątnicy (łac. dominica Sexagesimae, zwana też od pierwszego słowa formularza mszalnego niedzielą Exsurge) – druga niedziela Przedpościa, do 1969 roku poprzedzającego Wielki Post w Kościele katolickim. Trzecia niedziela Przedpościa (niedziela Pięćdziesiątnicy) była niedzielą poprzedzającą Środę Popielcową, zaś poszczególne niedziele Wielkiego Postu nazywano: I, II, III itd. niedzielą Czterdziestnicy.

poniedziałek, 28 kwietnia 2014

1615 Decreti Contra Mathiam Zabiorek insertio

Decreti Contra Mathiam Zabiorek insertio

Actum in Crastino post Festum Sancti Stephani Protomartyris AD 1615 coram Officio Illustrissimis ac Magnifici Domini Andreae Przyemski Castellani Gnesnensis, Covaliensis Coninensis etc. Capitanei

Quoniam ex levipendio Mathiae Zabiorek Civis Coninensis simul et Reginae uxoris illius magna Civitatis pars incendio consumpta sit, proinde tale facinus graviter, cum ex mera negligentia ab illis commissum sit, puniendum est.

Quod incendium tali modo exortum est: cum ambo ex nuptiis in Kurowo celebratis crapula repleti media nocte ante Crastinum Sanctae Catharinae domum redierunt, ubi ancillam famulantem etiam ebrietam invenerunt, quam stramina lumine accepto ad parandum lectum secum venientibus ex iisdem nuptiis isto tempore afferre iusserunt. Quae quidem ancilla dixit se pro tunc lumine candelari carere, ad quod hospes simul et hospita isti ancillae responderunt: "Nunquid non potes faces ligneas accipere et satisfacere iussi nostro?" Ancilla itaque secundum iussum Domini et Dominae Suae cum facibus ligneis incensis ascendit partem superiorem domus ad stramina accipienda ubi, cum illi in manibus istae faces ligneae essent extinctae, cepit vehementer commovere et extinctas agitare incendendi gratia. Interim ex iisdem facibus extinctis carbones nonnulli vel scintillae inter parietem et gradus per quos patebat ascensus ad superiorem partem domus ex ista agitatione earum facium ceciderunt. Quae omnia eadem ancilla parvipendens cum stramine hipocaustum intravit; hospes vero et hospita neglecti officii et rei familiaris suae non circumspexerunt quid ageretur in atrio, sed subito tanquam ebrii homines lectum inierunt. Itaque tam per levipendium hospitis et hospitae quam per malum servitium ancillae magnum incendium ex illis scintillis ab ancilla missis ortum, magnam partem Civitatis consumpsit, ad summumque damnum et paupertatem multos Cives adduxit.

Cum autem in iure Saxonico reperiatur, quod omnis qui levipendio suo in causa incendii est criminaliter puniri debet, ideo quia incendium in Civitate mortem ignis multis praeparat, prout etiam mater istius hospitis eodem incendio combusta est, Ita quoque iste Mathias Zabiorek simul cum uxore sua iure Saxonico comburi debebant. Quoniam vero Illustrissimus ac Magnificus Dominus Przyemski Castellanus Gneznensis, Covaliensis Coninensis etc. Capitaneus misericordia commotus poena capitis tam istum hospitem quam et hospitam puniri noluit, sed sequens Decretum (quod firmum et ratum in omnibus punctis et clausulis habere vult) in causa hac fecit. Cuius tenor de verbo ad verbum talis est Sigillo obsignatus, manu propria subscriptus, atque ad ingrossandum cum praemissis est porrectus:

Ego Andreas Przyemski Castellanus Gnesnensis, Covaliensis Coninensis etc. Capitaneus. Moderno Decreto meo mando ut iste Mathias Zabiorek simul cum uxore sua subito crastina die a Civitate Conin exuletur, Ita ut perpetuis temporibus in praefata Civitate non propius ultra octo milliaria in Circulo tam ex una quam ex altera partibus istius Civitatis sub poena capitis manere neque inhabitare audeat. Bona vero immobilia summaeque pecuniariae tam illius Mathiae Zabiorek quam uxoris suae in Fiscum publicum videlicet ad commodum totius communitatis Civitatis Coninensis converti debent. Ad perpetuam autem rei memoriam, ut in posterum hospites et hospitae, ad praecavenda incendia maiorem diligentiam adhibeant, moderno Decreto meo Mando ut locus iste in quo incendium ortum est, perpetuis temporibus omni structura careat, neque moderni possessores istius loci neque posteritas illorum aedes aliquas in loco isto unquam construere et aedificare poterunt. Quorum omnium gratia me manu propria subscripsi Sigillumque meum Subimprimi feci. Actum et Datum ut supra.

(-) Andreas Przyemski, Castellanus Gneznensis



Konin, radziecka 1594-1643, sygn. I/2 f. 592

Szczegółowy opis zaprószenia ognia w wyniku zaniedbania ze strony pijanych Macieja Zabiorka i jego żony, jak również pijanej ich służącej. Z domu Zabiorka pożar rozszedł się i strawił znaczną część Konina, zgorzała też matka gospodarza. Podług prawa saskiego Zabiorkowi należała się kara śmierci przez spalenie, którą z łaski starosty zamieniono na banicję 8 mil za miasto z konfiskatą mienia nieruchomego i pieniędzy na rzecz skarbu miasta. Tymże dekretem starościńskim postanawia się również, by odtąd ku przestrodze gospodarzy każda działka, na terenie której wybuchł pożar, po wieczne czasy pozostała niezabudowana.